Rentmeesterschap klinkt misschien wat achterhaald, alsof het niet meer van deze tijd is. Maar laten we eerst eens kijken naar de betekenis: Rentmeesterschap is het beheer van wat je is toevertrouwd. En in dit specifieke geval: de aarde, het milieu.

De aarde is een gift aan mensen, aan de mensheid, en wij hebben de opdracht daar verantwoord mee om te gaan. Voor hen die deze opvatting niet delen: bij ons gebruik van de aarde moeten wij daar zodanig verantwoord mee omgaan dat ook de generaties mensen na ons, niet met dingen zitten, waar wij nu de ‘vruchten van plukken’.

Veel mensen zullen dit in meer of mindere mate beamen. Echter, wanneer het aankomt op concrete stappen dan wordt het al snel minder. Concretisering kost vaak iets (tijd, geld, luxe). Veel problemen in de wereld komen voort uit onze westerse consumtpiemaatschappij en de vrije-marktwerking. Een en ander leid ertoe dat de armen armer, en de rijken rijker worden. Op die manier gaan wij niet goed om met de aarde en mensen. De protestantse kerk heeft de oproep van Accra daarom ook aanvaard als uitgangspunt voor beleid en staat voor een rechtvaardiger verdeling van goederen.

Uiteindelijk is de kerk als instituut niet bij machte iets te veranderen, dat moet bij de mensen zelf gebeuren. “Een beter milieu begint bij jezelf”, was jaren geleden de slogan, zo is het nog steeds. Een sober leven, kan ook een heel tevreden leven zijn, als je dat wat je dan over hebt schenkt aan mensen in armoede, en zelf minder vastzit aan materieel bezit. Dat is misschien niet ‘hip’ en ‘cool’, maar als je door je eigen levensstijl mensenlevens kunt redden, en kunt strijden tegen armoede, dan is dat zeker de moeite waard. Een van de grootste problemen van de westerse Christenen is dat ze zo gevormd zijn door de consumptiemaatschappij, en graag alles voor zichzelf houden. Lees in deze context eens Mattheus 19 en Mattheus 25.

Kritiek is er ook op Accra, en de standpunten ten aanzien van de wereldeconomie, de standpunten ten aanzien van landbouw, de standpunten over het leven. Een ieder die heil ziet in vrije marktwerking of die een luxe leven heeft zou door Accra, en dus door de kerk, op de vingers worden getikt. Een kerk zou zich niet bezig moeten houden met dit soort dingen. Bas Plaisier formuleerde een antwoord op de kritiek “De synode schrijft niets voor en al helemaal niet welke politieke partij de voorkeur verdient. De synode doet wel een appèl op haar leden om andere keuzes te maken. Ook erkent ze dat ‘we deel uitmaken van een systeem dat slachtoffers maakt’.”

door: Peter de Koning, laatst bijgewerkt op: 18-04-2006